Malujcie tak, by Polska zmartwychwstała
"Ja i Malczewski" – Dialog z mistrzem. Autoportret w cieniu legendy.
Patrzę na to zdjęcie i widzę siebie, a za mną – cień mistrza. Jacek Malczewski, w swoim autoportrecie, patrzy na mnie z przeszłości. To nie jest przypadkowe zestawienie, to dialog dwóch światów, dwóch artystycznych dusz.
Ja, stojący przed obiektywem, próbuję uchwycić swoją własną tożsamość, tak jak Malczewski uchwycił swoją. To nie jest kopia, to inspiracja. To próba zrozumienia, co to znaczy być artystą, co to znaczy patrzeć na świat przez pryzmat sztuki.
To zdjęcie to nie jest idealny autoportret, to surowa, autentyczna chwila z mojego życia. Nie ma tu miejsca na filtry, na upiększanie rzeczywistości. Jestem ja, w otoczeniu sztuki, w miejscu, które jest moim azylem.
Fotografia jest prosta, ale mocna. Kompozycja, światło, kolory – wszystko jest na swoim miejscu. Ale to nie technika sprawia, że to zdjęcie jest tak intrygujące. To emocje, które z niego emanują, to uczucie szacunku i podziwu dla mistrza, które czuję w tamtym momencie.
"Ja i Malczewski" to nie jest zdjęcie, które ma szokować. To zdjęcie, które ma skłaniać do refleksji, które ma przypominać, że sztuka łączy pokolenia.
To zdjęcie to nie jest tylko obrazek, to mój manifest. Manifest przeciwko zapomnieniu, przeciwko obojętności, przeciwko zagubieniu. To zdjęcie, które krzyczy: "Sztuka jest wieczna!".
