A to jest coś, co mnie zawsze zachwyca – widok z Jeziora Góreckiego w Wielkopolskim Parku Narodowym. No spójrz tylko! Jest już późny wieczór, słońce powoli zachodzi, albo już zaszło, bo niebo jest takie granatowo-chabrowe u góry, a na horyzoncie to prawdziwa uczta kolorów. Odcienie pomarańczy, różu, i delikatnego fioletu rozlewają się nad lasem.
Drzewa po obu stronach jeziora to już praktycznie czarne sylwetki, takie ciemne, jakby były wycięte z papieru. Tworzą ten idealny kontrast dla tych wszystkich barw na niebie. A na samej górze, po lewej stronie, wisi sobie cienki rogalik księżyca – taki delikatny, ledwo widoczny, ale jest! Dodaje całej scenie jeszcze więcej magii.
I ta woda... Tafla jeziora jest jak lustro, idealnie odbija te wszystkie cudowne kolory nieba. Każdy obłoczek, każda smuga pomarańczu – wszystko jest tam, na dole, tylko odwrócone. A na pierwszym planie, z góry, zwisają gałęzie jakiejś brzozy, z listkami, które są już tylko ciemnymi konturami. To daje taki fajny, naturalny kadr.
Z prawej strony, na dole, widać też trochę trzcin czy jakichś traw wyrastających z wody, co dodaje głębi. Całość jest taka spokojna, wyciszająca. Idealne miejsce, żeby odetchnąć i po prostu podziwiać, jak dzień przechodzi w noc. Uwielbiam takie widoki.
