Są takie miejsca, które nie krzyczą o uwagę, a jednak ich milczenie niesie się głośniej niż salwy z pobliskich stanowisk strzeleckich. Chojnica na poligonie w Biedrusku to jedna z najbardziej fascynujących, a zarazem melancholijnych metafor przemijania, jaką można znaleźć w Wielkopolsce. Kiedyś tętniąca życiem wieś, dziś – zaledwie powidok, który przetrwał w formie ruin kościoła pw. św. Jana Chrzciciela i zapomnianego cmentarza.
Dla wielu osób eksplorujących okolice stolicy Wielkopolski, Chojnica to stały punkt programu na jednodniówki z Poznania. Wystarczy krótka trasa, by z hałaśliwego miasta przenieść się w rzeczywistość, gdzie natura bez pośpiechu, ale z żelazną konsekwencją, odbiera to, co człowiek musiał porzucić ponad sto lat temu pod dyktando wojskowej strategii.
Spacerując z aparatem między ocalałymi płytami nagrobnymi, trudno nie ulec wrażeniu, że czas w Chojnicy płynie inaczej. Roztrzaskane krzyże i zatarte napisy na nagrobkach, otulone gęstym mchem, kontrastują z dumnie stojącą kaplicą grobową von Treskowów. To miejsce, w którym estetyka destrukcji spotyka się z sacrum. Kadry same układają się w opowieść o świecie, który zniknął, by zrobić miejsce dla czołgów i żołnierzy, a mimo to wciąż trwa w korzeniach starych drzew i pęknięciach murów.
Jeśli szukacie miejsca, gdzie fotografia staje się formą dokumentowania ciszy, Chojnica na Biedrusku nie ma sobie równych. To nie jest zwykła wycieczka – to wizyta w poczekalni historii, gdzie jedynymi gospodarzami są wiatr i echo dawnych modlitw.
