"Melancholia Błękitów: Zamyślony Wędrowiec i Woda z Wildy" – Kiedy Spokój Spotyka Otwarty Kurek.
Patrzę na tę fotografię i czuję ten rześki, chłodny powiew wiatru, który zdaje się unosić zza jeziora, mieszając się z zapachem lasu. To nie jest zwykłe zdjęcie. To kadr z momentu, gdy czas zwalnia, a natura zaprasza do głębokiej kontemplacji, a w tle majaczy swojski "Ejber zez Wildy" z odkręconą wodą.
Jestem tam, na pierwszym planie, z moją charakterystyczną brodą i okularami, które odbijają światło. Mój wzrok jest utkwiony gdzieś w dali, w horyzoncie, gdzie niebo spotyka się z linią lasu i tafli wody. Ubiór, kurtka i zamyślony wyraz twarzy, sugerują chłodniejszy dzień, ale wcale nie psuje to nastroju. Wręcz przeciwnie, dodaje mu pewnej głębi, melancholijnego piękna.
W tle, rozciąga się surowy, ale piękny krajobraz. Jezioro, otoczone lasem, w którym dominują nagie gałęzie drzew, tworzy scenerię pełną spokoju i surowego uroku. Na pierwszym planie, w trawie, widać pojedyncze, suche gałęzie, a nawet fragment pnia drzewa pokrytego mchem. Wszystko to podkreśla bliskość natury, jej dziką, nieskażoną obecność.
To zdjęcie to kwintesencja "zejścia do siebie" w otoczeniu, które jest zarazem puste, jak i pełne. To przypomnienie, że nawet w "pochmurny dzień, gdy szary cień" (jak śpiewała Ostrowska), możemy znaleźć wewnętrzny spokój i piękno. A fraza o "Ejbrze z Wildy" i "odkręconej wodzie" dodaje temu wszystkiemu swojskiego, lekkiego i ironicznego tonu, sugerując, że nawet w zadumie jest miejsce na codzienność i lekki dystans.
