Franklyn [2008]

You asked me how this finished. I told the truth. I don't know.

A broken doll.
A hollow girl.

Someone said, "It's about the people you haven't met yet. "
The truth is... I'm a little scared they might be like me.

I'm sorry. That's the best I can do.

"Franklyn" (2008) – Londyński labirynt dusz. Mieszanka gatunków, która momentami gubi się w swoich ambicjach.

Wchodzę w świat "Franklyn" i od razu czuję, że to film, który próbuje być czymś więcej niż tylko kolejnym dramatem. Gerald McMorrow zaserwował mi wizualnie intrygującą mieszankę gatunków, która jednak momentami traci spójność.

Film splata ze sobą losy czterech zagubionych dusz w Londynie. Mamy tu zamaskowanego weterana, który szuka zemsty, artystę zmagającego się z tożsamością, religijnego fanatyka i kobietę poszukującą miłości. McMorrow tworzy świat, który jest jednocześnie realistyczny i fantastyczny, gdzie granica między rzeczywistością a wyobraźnią jest płynna.

Ryan Phillippe jako Jonathan Preest, zamaskowany weteran, to postać, która emanuje tajemniczością i determinacją. Phillippe gra z intensywnością, ale momentami jego postać jest zbyt jednowymiarowa.

Eva Green jako Emilia Bryant, artystka, to postać, która dodaje filmowi poetyckiego i melancholijnego charakteru. Green gra z subtelnością i wrażliwością, co nadaje filmowi głębi.

Sam Riley jako Milo, młody mężczyzna zmagający się z tożsamością, i Bernard Hill jako pastor, to postacie, które uzupełniają obraz zagubienia i poszukiwania sensu życia. Riley gra z naturalnością i autentycznością, a Hill gra z charyzmą i przekonaniem.

Film porusza ważne tematy, takie jak tożsamość, wiara, samotność i poszukiwanie sensu życia. McMorrow zadaje pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi. Czy możemy odnaleźć siebie w świecie pełnym chaosu? Czy wiara może nas uratować?

Film jest wizualnie intrygujący. McMorrow bawi się kadrami, kolorami i efektami specjalnymi, tworząc atmosferę tajemnicy i niepokoju. Sceny w "Meanwhile City" są wizualnie oszałamiające, ale momentami zbyt chaotyczne.

"Franklyn" to film, który jest jak podróż przez labirynt ludzkich dusz. Raz zachwycasz się wizualnymi efektami, raz zastanawiasz się nad motywacjami bohaterów, a na końcu czujesz, że obejrzałeś coś, co jest jednocześnie ambitne i chaotyczne.

Podsumowując, "Franklyn" to film, który mnie zaintrygował, ale nie do końca przekonał. To ambitna produkcja, która jednak momentami gubi się w swoich ambicjach.